ไม่ได้เขียนตั้ง 2 วัน...ใช้เวลาไปทำใจอยู่เพราะหมาที่เลี้ยงมาตั้งแต่อยู่ป.5 เป็นหมาที่รักมากที่สุดเพราะ มันจะคอยมาแกล้งและคอยรอรับช้านกลับจากโรงเรียนอยู่เสมอ....มันป่วยตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว แต่ช้านไม่รู้เพิ่งจะรู้ก็ 1 วัน ก่อนที่มันจะไป....คนงานบอกว่ามันเจ็บขาและขาบวมมาก มีหนองด้วย ช้านจึงรีบพามันไปโรงพยาบาลหมาที่ม.เกษตร....หมอเห็นอาการครั้งแรก ก็บอกทันทีว่า เป็นตายเท่ากัน....ทำได้แค่ดูอาการ ให้น้ำเกลือและให้ยาฆ่าเชื้อ ถ้าอาการดีขึ้นก็ต้องตัดขาข้างที่เจ็บทิ้ง แต่ฉันนั่งเฝ้าดูอาการอยู่ประมาณ 10 ชั่วโมง มันก็จากไป....ฉันเศร้ามาก แต่เพื่อนและทุกคนรอบข้างก็ให้กำลัง...... หลักจากนั้น 1 วัน เพื่อนๆก็คอยมาคุยเป็นเพื่อน นั้นก็ช่วยสร้างรอยยิ้มให้ฉันได้มากทีเดียว ถึงเวลานี้ก็เริ่มทำใจได้แล้ว....คิดว่า ถ้ามันอยู่ต่อไปมันก็จะทรมานเปล่าๆ