เปิดเทอม ปี3เทอม1

วันนี้เปิดเทอมเป็นวันแรก เป็นวันที่ร้อนจัง....แดดแรงมากๆๆๆ วิชาแรกของวันนี้คือ ภาษาอังกฤษ วิชานี้ลงเรียนคนเดียวเพราะเพื่อนคนอื่นๆ สอบผ่านกันไปหมดแล้ว เหลือเราคนเดียว ก็เลยต้องลงเรียนคนเดียว พอถึงมอก็ต้องรีบวิ่งไปหาห้องเรียน จบจากวิชานี้ก็มีเรียนวิชาอชญาวิทยาคลีนิค และวิชาเหยื่อวิทยา....กว่าจะจบไปแต่ละวัน ...เหนื่อยมาก อาจเป็นเพราะอากาศอบอ้าว เลยทำให้ไม่มีกระจิตกระใจในการเรียนซักเท่าไหร่....

นึกถึงวันเก่าๆ

วันนี้ตื่นสายเหมือนเดิม ภารกิจแรกของวันคือ "กิน" โดยขอเรียกมื้อนี้ว่า Blunch มาจากคำว่า Breakfast + Lunch 55555 เป็นมาตรการประหยัดได้อย่างดีอีกมาตารการนึง
เช้านี้ก็กินแบบง่ายๆ เอาขิงเหลือๆในตู้เย็นมาผัดๆให้สุก ใส่น้ำปลานิด น้ำตาลหน่อย เอาให้พอมีรสชาติ แล้วก็ราดข้าว กินเสร็จก็ดูทีวี เล่นเน็ตและออกไปธนาคาร เพื่อไปฝากเงินให้แม่ กลับมาจากธนาคารก็แวะซื้อข้าวที่โรงอาหารกลางและกลับบ้าน ก็กลับมานั่งๆนอนๆ ประมาณ 4 โมงเย็นก็กินอีกรอบ 6 โมงเย็นก็ย่างปลาหมึกและกุ้ง กินอย่างอิ่มหนำสำราญ!!!
ดึกๆก็นั่งดูรูปเก่าๆ คิดถึงเรื่องเดิมๆวันเก่าๆ คิดถึงรอยยิ้มในวัยเด็ก ,คิดถึงความไร้เดียงสา,คิดถึงพลังความบ้าในวัยเด็ก ง่ายๆคือ อยากกลับไปเป็นเด็ก มองรูปตัวเองในตอนเด็กแล้วฮามาก ทำหน้าใสซื่อ...5555 ในรูปด้านบนคือพี่ชายเราเอง...อิจฉาง่ะ ตอนเด็กพี่หน้าตาน่ารักเกิ๊นนนนนนน 5555 แต่ถึงยังไงเราก็ย้อนเวลากลับไปไม่ได้ ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับปัจจุบันให้ดีที่สุด และเรียนรู้ที่จะก้าวสู่อนาคตให้สมบูรณ์ที่สุด



แหมะ !!!! นานๆทีจะมีสาระกับเขาบ้าง ฮ่าๆๆๆๆ

ไม่ได้เขียนตั้ง 2 วัน...ใช้เวลาไปทำใจอยู่เพราะหมาที่เลี้ยงมาตั้งแต่อยู่ป.5 เป็นหมาที่รักมากที่สุดเพราะ มันจะคอยมาแกล้งและคอยรอรับช้านกลับจากโรงเรียนอยู่เสมอ....มันป่วยตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว แต่ช้านไม่รู้เพิ่งจะรู้ก็ 1 วัน ก่อนที่มันจะไป....คนงานบอกว่ามันเจ็บขาและขาบวมมาก มีหนองด้วย ช้านจึงรีบพามันไปโรงพยาบาลหมาที่ม.เกษตร....หมอเห็นอาการครั้งแรก ก็บอกทันทีว่า เป็นตายเท่ากัน....ทำได้แค่ดูอาการ ให้น้ำเกลือและให้ยาฆ่าเชื้อ ถ้าอาการดีขึ้นก็ต้องตัดขาข้างที่เจ็บทิ้ง แต่ฉันนั่งเฝ้าดูอาการอยู่ประมาณ 10 ชั่วโมง มันก็จากไป....ฉันเศร้ามาก แต่เพื่อนและทุกคนรอบข้างก็ให้กำลัง...... หลักจากนั้น 1 วัน เพื่อนๆก็คอยมาคุยเป็นเพื่อน นั้นก็ช่วยสร้างรอยยิ้มให้ฉันได้มากทีเดียว ถึงเวลานี้ก็เริ่มทำใจได้แล้ว....คิดว่า ถ้ามันอยู่ต่อไปมันก็จะทรมานเปล่าๆ